Adoptie-organisaties die voor Indonesische kinderen hebben bemiddeld (voor 1983)

Pas in 1988 is in Nederland een organisatie die bemiddelt bij adoptie verplicht een vergunning aan te vragen. Hoewel vanaf 1980 al gesproken wordt over een vergunningenstelsel wordt dit pas in 1988 ingevoerd en is er dus pas na 1988 sprake van “vergunninghouders”. Voor adoptie uit Indonesië (die is gestopt in 1983) waren organisaties dus niet vergunningplichtig. Adoptie was particulier initiatief. Er zijn geen deskundigheidseisen, niemand controleert de geldstromen. Iedereen kon bemiddelen. Dit werd niet centraal geregistreerd.
Dit maakt het moeilijk na te gaan welke organisaties zich allemaal bezig hielden met adoptie. Ook veranderdenen de organisaties soms van naam, gingen samenwerkingsverbanden aan en werkten sommige particulieren in de loop der tijd voor verschillende organisaties.

De volgende organisaties komen we tegen:
(als je aanvullingen hebt; laat het weten..)

BIA Bureau Interlandelijke Adoptie

Het BIA was een overkoepelende organisatie met verschillende leden. In 1975 is het BIA opgericht om als centrale organisatie alle adopties te regelen. Dit is niet gelukt, ook andere organisaties bleven actief. Het BIA kreeg een aantal jaar subsidie van de Nederlandse overheid (eerst 300.000 gulden later 500.000 gulden per jaar) Deze subsidie is later gestopt.

In het bestuur van het BIA zaten:

  • Directie Kinderbescherming Ministerie van Justitie (adviserende stem)
  • Raden voor Kinderbescherming
  • Stichting voor Interlandelijke Adoptie
  • Wereldkinderen
  • Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen (NVP)
  • ISS (Stichting International Social Services)
  • BANND Vereniging Buitenlandse adoptie Noord-Nederland (in 1980 stapt BANND weer uit het BIA)

Het BIA pleitte er voor meer controle uit te oefenen vanuit de overheid op de adoptieorganisaties in Nederland. Zij waarschuwden telkens, keer op keer, voor misstanden doordat de vraag naar kinderen groot was en er geen toezicht was.

In 1980 kostte adoptie via het BIA 6.000 gulden, in 1983 11.200 gulden (excl reis- en verblijfskosten).

Wereldkinderen

Wereldkinderen was een organisatie die ook bemiddelde bij adoptie van kinderen uit Indonesië.
Later zijn de adoptiesector van de NVP, Wereldkinderen en BIA gefuseerd en samen door gegaan in één Vereniging: Deze nieuwe vereniging heette ook “Wereldkinderen”.

Een bestuurslid van Wereldkinderen (ook lid van BIA) gaf in 1981 al aan in de krant: “Alles is te koop in Indonesië, ook rechters mag je vermoeden. Hoe betrouwbaar is zo’n uitspraak van een rechter? Hij ziet de afstandsverklaring, maar gaat niet na of de afstand terecht is gedaan. Zo kan het zijn dat een buurvrouw de verklaring heeft ondertekend. In Indonesië worden tehuizen afgestroopt op zoek naar kinderen. Er zijn bemiddelaars die steekpenningen aannemen en grote bedragen per kind in de boeken niet verantwoorden. Er zijn contacten die 200 kinderen per jaar bemiddelen. Dat kan nooit goed gebeuren.”

In 1984 heeft Wereldkinderen advies uitgebracht over de betrouwbaarheid van de adoptieorganisaties in Nederland.

Wereldkinderen gaf een positief advies over: BIA (Buro Interlandelijke Adoptie), Eype (Stichting bemiddeling Adopties), Stichting Hogar, BANND (Sri Lanka kanaal), en Stichting the welcome group.

Wereldkinderen twijfelde over Stichting Kind en Toekomst en gaf een negatief advies af voor:

Stichting Bina Sejaterah (Kasih Bunda), Stichting Mulia, Stichting Melati, Stichting Immanuel, en Stichting Flash.

BANND (Stichting Buitenlandse Adoptie Noord-Nederland)

BANND is in 1973 opgericht in 1973. Ze bemiddelden per jaar voor ongeveer 30 kinderen uit Indonesië.
De ouders van BANND trokken veel met elkaar op, ook na de adoptie. Elke zes weken was er een vergadering.
In 1983 kostte een kind uit Indonesië via BANND ongeveer 14.000/15.000 gulden.

In 1995 ging de stichting op in Wereldkinderen.

NVP

De Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen had ook een afdeling die zich bezig hield met adoptie. In 1983 is dit onderdeel van de NVP overgegaan in Wereldkinderen. Vanaf 1976 werden de bemiddelingsactiviteiten in Indonesië al overgenomen door het BIA. Het BIA heeft het BIA begin 1977 besloten dat zij niet langer willen samenwerken met de contactpersoon van de NVP in Indonesië omdat zij geen helderheid van zaken kon geven over de herkomst van de kinderen en de door haar verlangde geldsommen. Het BIA waarschuwt in oktober 1977 de Kinderbescherming dat deze contactpersoon nog wel voor andere adoptie-organisaties werkt.

Gereformeerde adoptievereniging

In 1983 geeft deze vereniging aan dat op dat de afgelopen 2 a 3 jaar de helft van alle adoptiekinderen door gereformeerde echtparen is geadopteerd.

SOC (Stichting Overzeese Contacten)

Vanaf 1978 hield de SOC zich bezig met adoptie uit Indonesië. De stichting is oorspronkelijk opgericht als reisbureau. Bij bezoeken aan Jakarta kwamen zij via hun contactpersoon in contact met uitgehongerde pasgeboren baby’s. Ze hebben een huis in Jakarta gekocht en daar 20/30 baby’s opgevangen. Dit huis heette “Ooievaarsnest”.

In 1978 geeft de woordvoerster van SOC aan dat zij sinds 1 jaar bemiddelen bij adoptie en in één jaar 100 Indonesische kinderen voor adoptie naar Nederland hebben gehaald. Adoptie kostte bij het SOC 5000 gulden, maar als mensen weinig inkomen hadden werd hier rekening mee gehouden.

In 1979 gaf de woordvoerster aan dat zij in 1979 voor 40 baby’s bemiddeld heeft.

Bij de SOC moesten de ouders voor de adoptiezitting bij de rechtbank eerst een paar dagen vrijwilligerswerk doen in het weeshuis.

SOC werkte samen met Kasih Bunda en Nedindo. In 1978 kwam aan de samenwerking met Kasih Bunda een einde.

SOC had wel begrip voor het feit dat de papieren werden vervalst. Zij vinden het logisch dat de moeder een valse naam opgeeft. Ze vindt dat dit niet aan de moeder of vroedvrouw te verwijten valt.

In 1980 is SOC gestopt.

Flash

Flash werd opgericht door de familie Versteege uit Groesbeek. De heer Versteege was eerst consul van de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen, maar is later geroyeerd omdat zijn opvattingen indruisden tegen de opvattingen van de vereniging.

Flash is opgericht rond 1979 en bestaat niet meer. De dossiers van Flash zijn op te vragen bij het FIOM.

Door hun werkwijze wilden officiële instanties die zich in Nederland met adoptie bezig hielden, niets meer met hen te maken hebben.

Stichting Melati

Op 22 augustus 1979 is de Stichting Melati in het leven geroepen. Tot 1983 was het oorspronkelijke doel van de stichting het begeleiden van en bemiddelen voor Nederlandse echtparen die toentertijd een Indonesisch kindje wilden adopteren.

In de periode van 1979 tot 1983 zijn er in totaal 130 kinderen uit Indonesië geadopteerd. De Stichting werkte samen met Yayasan Pa van der Steur uit Jakarta.

Stichting Bina Sejahtera

Stichting Kind en Toekomst

Deze Stichting bestaat sinds 1980 en is opgericht door Bettie Treur die eerst voor SOC werkzaam was.

Stichting Mulia

Deze stichting was gevestigd in Haarlem en werkte samen met familie Winata uit Jakarta

Stichting Bemiddeling adopties

De dossiers van deze Stichting zijn ondergebracht bij FIOM

Stichting Immanuel (of Emanuel)

Deze stichting was gevestigd in Rotterdam

Stichting Heerebout

Stichting Teman Anak Anak

Deze Stichting was gevestigd in Amsterdam.

ISS

International Social Services afdeling Nederland heeft ook bemiddeld bij adopties. Het is niet duidelijk of ISS ook heeft bemiddeld bij adopties uit Indonesie. In 1990 is deze ISS afdeling gefuseerd met het Fiom.

Particulieren

Daarnaast had je veel particulieren die zich bezig hielden met adoptie.

Ouders werden via een contactpersoon uit Nederland in speciale pensions ondergebracht, waar ze een baby konden uitzoeken. Ook kwam het voor dat er via een Nederlandse contactpersoon contact werd gelegd met een vroedvrouw in Jakarta. Zodra de baby van hun keuze er was kregen ze een telegram.

Een anonieme vroedvrouw uit Jakarta die haar naam niet wil zeggen omdat er een onderzoek loopt naar de gang van zaken bij adoptie, geeft in 1979 aan dat zij voor een contactpersoon in Nederland werkt. Zij heeft al heel veel gezinnen aan een kind geholpen, vooral omdat het via de officiële kanalen veel langer duurt. Zij geeft aan dat 9 van de 10 keer de papieren niet kloppen.

Deze informatie is afkomstig uit de krantenberichten tussen 1977 – 1983, uit adoptiedossiers of van de FB-pagina of website die op dit moment nog met de organisaties verbonden zijn. Als je meer nuttige informatie hebt, laat het weten, dan kan de informatie worden aangevuld.

Hoe nuttig was deze informatie?

Jammer dat je deze informatie niet zo nuttig vond

Help ons dit te verbeteren

Wil je feedback geven?