Arjuno

Het begin van een nieuw hoofdstuk

Eind februari 2024 kreeg ik een bericht van Berber Swart van Ibu Indonesia: of ik kon bellen over een mogelijke match in de zoektocht naar mijn Indonesische moeder. Nog geen drie maanden eerder had ik Ibu Indonesia benaderd met de vraag of de stichting me kon helpen met het zoeken naar mijn biologische familie.

ervaringen van geadopteerdenEerder hadden mijn adoptieouders en ik zelf pogingen gewaagd in Indonesië, maar die zoektochten liepen uiteindelijk dood. Deels omdat archieven niet meer bewaard bleken. Maar ook omdat mensen die in 1979 bij mijn adoptie betrokken waren, zeiden dat ze ons niet konden helpen. In sommige gevallen klopte dat, maar er waren ook mensen die waarschijnlijk bewust minder vertelden dan ze eigenlijk wisten.

Ondanks deze teleurstellingen hield ik het verlangen om meer te weten te komen over mijn afkomst en mijn voorgeschiedenis. Daarom was ik erg blij dat we mijn biologische familie op het spoor leken te zijn. Het gevoel bij de DNA-match in MyHeritage begin mei 2024 was onbeschrijfelijk. Er volgden meerdere videocalls met mijn Indonesische moeder, haar echtgenoot, mijn twee halfbroers en hun gezinnen. En eindelijk ontmoette ik ze, plus een heleboel andere familieleden, begin mei 2025 voor het eerst in Indonesië.

Deze rootsreis was niet mijn eerste bezoek aan mijn geboorteland, maar wel een van de meest bijzondere. Het scheelde enorm dat de contactmomenten met mijn Indonesische familie erg goed verliepen, mede door de hulp van en het goede contact met Ibu Indonesia. Pardi, de zoeker van Ibu Indonesia die in februari 2024 het eerste contact legde met mijn biologische moeder, was een onmisbare schakel in het regelen van allerlei zaken ter plaatse. Denk aan transfers op Java, maar ook aan culturele activiteiten die mijn reisgenoot en ik ondernamen in Yogyakarta.
[expander_maker id=”2″ more=”Read more” less=”Read less”]

Terugkijkend op mijn zoektocht en rootsreis had ik het niet anders willen doen. Niet dat mijn adoptieverhaal nu helemaal af is. Het ontmoeten van mijn biologische familie is voor mij nog maar het begin. Ik wil ze beter leren kennen, probeer beter Indonesisch te spreken en hoop ze volgend jaar weer op te zoeken met mijn eveneens uit Indonesië geadopteerde jongere zus en haar gezin. Maar de rootsreis is voor mij ook het begin van een nieuw hoofdstuk in de zoektocht naar mijn eigen identiteit.

Op de eerste vier maanden van mijn leven na woon ik in Nederland, maar ik heb van jongs af aan al interesse gehad in mijn afkomst en geboorteland. Zelf wil ik niet kiezen tussen óf Nederland óf Indonesië. Ik ben in elk geval erg blij dat mijn adoptieouders mijn biologische familie digitaal hebben kunnen ontmoeten voordat mijn adoptievader na een langdurige ziekte begin april dit jaar overleed. Hij zei eind 2023 tegen me dat ik er misschien een tweede familie bij kon krijgen. Mijn verwachtingen op dat punt waren toen laag. Gelukkig heeft mijn biologische familie me heel erg het gevoel gegeven welkom te zijn, er te mogen zijn. Ik hoop nu oprecht dat ik mijn Indonesische kant de komende jaren nog meer kan omarmen. Verloren tijd kun je niet terugkrijgen, maar je kunt wel het beste maken van de tijd die je nog hebt.

[/expander_maker]

fout: