Is de Nederlandse staat verplicht geadopteerden te ondersteunen?

Heeft de Nederlandse staat zorgvuldig gehandeld bij het opstellen en naleven van de regels voor adoptie uit Indonesië ?

Wat is er gedaan om te voorkomen dat adoptie en kinderhandel niet door elkaar gingen lopen?
Was er sprake van een zorgvuldig proces?

Wat was de rol van de Nederlandse overheid?

Lees verder >>>


Nederlandse overheid, wacht niet langer en ondersteun alle geadopteerden in hun zoektocht en creëer goede voorzieningen zodat ook DNA-onderzoek mogelijk is!

 

Nieuws van het Ministerie en de Commissie

Op dinsdag 13 oktober waren zo’n 25 organisaties die zich inzetten voor geadopteerden uit het buitenland (o.a Bangladesh, Haiti, China, Nepal, Sri Lanka, Zuid-Korea, Vietnam, India, Colombia, Brazilië en Indonesië) door het ministerie uitgenodigd om deel te nemen aan een overleg.
Ook Ibu Indonesia was hierbij aanwezig. Tijdens de bijeenkomst kregen wij vooral uitleg over de plannen van het ministerie en ontvingen wij een update over de voortgang van het onderzoek van de Commissie Onderzoek Interlandelijke Adoptie in het verleden (COIA).

Wat is er veranderd?

Sinds Zembla in 2017 met de documentaire “Adoptiebedrog” Nederland de ogen opende, zijn we alweer 3 jaar verder. Vanuit de overheid is gereageerd met het instellen van een Commissie (COIA) die onderzoek doet naar de misstanden.
Daarnaast is het ministerie (onder verantwoordelijkheid van minister Dekker) in 2018 begonnen met het in kaart brengen van de mogelijkheden geadopteerden te ondersteunen.
Door de corona-uitbraak is de Commissie nog niet klaar met haar onderzoek en ook van het ministerie kwam lange tijd geen duidelijkheid. Heel frustrerend, want zoveel tijd hebben we niet meer om de moeders in Indonesië te vinden.

Het ministerie

Afgelopen weken heeft het ministerie laten weten dat er nu snel geld beschikbaar komt. Als het goed is nog dit jaar.
Het ministerie heeft voorgesteld de steun in drie fasen te laten verlopen:
Het ministerie wil in de eerste fase alleen geld beschikbaar stellen voor het versterken van de organisaties van geadopteerden.
Aan de ene kant goed nieuws dat er nu eindelijk weer voortgang is, maar heel teleurstellend dat er (nog) geen geld vrijkomt voor zoektochten en DNA-onderzoek.
In fase 2 denkt het ministerie er over om onderzoek te gaan doen naar een privacy-proof DNA-bank of het vergoeden van DNA-testen en het verbeteren van de zoekmogelijkheden in het land van herkomst. Pas in fase 3, als ook de COIA haar rapport heeft uitgebracht, wordt er gekeken naar de mogelijkheden individuele zoektochten te vergoeden.
Verder wil het ministerie in gesprek over de mogelijkheden tot naamswijziging, dubbele nationaliteit en de problemen die er zijn als een geboorteakte ontbreekt.
De COIA heeft in een brief (van 12 oktober 2020) aan het ministerie laten weten dat zij hopen dat hun rapport in februari 2021 klaar zal zijn. Verder geven zij aan dat zij zich in hun rapport niet zullen uitspreken over schuld en aansprakelijkheid.

Hoe nu verder?

Hoewel alles heel langzaam gaat zijn we blij dat het ministerie geluisterd heeft en zélf met de adoptieorganisaties gaat bepalen waar het geld heen gaat, en dit niet, zoals eerst het plan was, via het FIOM laat lopen.
Daarnaast heeft het ministerie aangegeven de adoptieorganisaties te willen betrekken in de besluitvorming. Hiervoor wordt een regiegroep ingesteld waar ook de organisaties van geadopteerden lid van kunnen worden. Verder wordt er een intermediair aangesteld vanuit de adoptieorganisaties.
Het feit dat de COIA geen uitspraak zal doen over schuld en aansprakelijkheid betekent dat hier op korte termijn geen duidelijkheid over komt.

Hoewel we nog even geduld moeten hebben voordat we echt verder kunnen, hopen we echt dat het vanaf nu sneller zal gaan.

We kunnen niet wachten om door te gaan met het zoeken en vinden van moeders!

Verder lezen? Open hier de brief van het ministerie >>>

en hier de brief van de Commissie OIA >>>

Waarom ben ik afgestaan?

redenen adoptie indonesie

Iedere geadopteerde vraagt het zich af: waarom ben ik afgestaan?

Achter elke adoptie zit een verhaal. Toen je ouders je in Indonesië kwamen ophalen is hen verteld waarom je bent afgestaan. Ook in je adoptiedossier staat dit vaak nog in het kort aangegeven. Als reden wordt vaak aangegeven dat je buiten huwelijk geboren bent en dat je moeder er alleen voor stond. Dat er te weinig geld was om nog een mond te voeden.

We weten inmiddels dat veel adoptiepapieren niet kloppen, dat er gefraudeerd is. Wat is er waar van het verhaal achter je adoptie? Kan je dat wel geloven?

Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig was de economische situatie in Indonesië moeilijk. Er was veel armoede. Armoede betekent niet alleen dat er weinig geld is. Arm zijn betekent ook dat er weinig keuzemogelijkheden zijn, dat men machteloos is. Vanuit armoede zijn er geen mogelijkheden bescherming en recht te vinden.

  • Uit de verhalen van moeders die we gesproken hebben en uit de oude krantenartikelen die we gevonden hebben komen de volgende redenen naar voren:
  • Arme gezinnen werden benaderd en voorgehouden dat zij hun kind een betere toekomst konden geven door hun kind af te staan. Zij kregen hierbij geld aangeboden (toen 60 gulden). Sommige ouders lieten zich overtuigen en hebben hun kind verkocht. Vaak ook met het idee dat hun kind een betere toekomst zou krijgen.
  • Ongehuwde vrouwen die zwanger raakten hebben hun kind afgestaan omdat er een taboe rustte op het ongehuwd zwanger raken. Ze werden niet meer door hun omgeving geaccepteerd en zagen als enige mogelijkheid hun kind af te staan.
  • Meisjes trokken vanuit hun dorp naar de stad. In de stad hoopten ze werk te vinden in de huishouding van een rijker gezin. Soms lukte dit. Soms niet en kwamen ze in de prostitutie terecht.
    Als ze zwanger werden konden ze geen kant op. Ze konden hun werk niet blijven doen met een kind erbij en hadden ook geen geld hun kind te onderhouden. Ze stonden er alleen voor. De netwerken die zich bezig hielden met illegale adoptie hielden zich ook vaak bezig met prostitutie. De kinderen werden doorverkocht aan de weeshuizen en later voor adoptie afgestaan.
  • Arme moeders werd aangeboden om te bevallen in een kraamkliniek. Na de bevalling kregen ze de rekening van de kliniek. Als ze deze rekening niet konden betalen werden ze onder druk gezet hun baby af te staan. In dat geval betaalden de weeshuizen de rekening van de kliniek.
  • Kinderen uit armere wijken werden ontvoerd en aan kindertehuizen doorverkocht.
  • Aan gezinnen werd voorgehouden dat ze hun kind tijdelijk in een weeshuis konden onderbrengen en later weer konden ophalen. Als ze dan later naar het weeshuis gingen, bleek hun kind verdwenen.
  • Vrouwen werden zwanger gemaakt, zodat hun kind kon worden doorverkocht.
  • Aan ouders werd verteld dat hun kinderen tijdelijk naar Nederland zouden gaan en dat ze contact konden blijven houden.

Hoeveel keuze hadden deze moeders?
Soms helemaal niet, soms een beetje.
Meestal zijn de moeders slachtoffer van criminele netwerken. Door hun omstandigheden konden ze hier niet aan ontsnappen. Soms letterlijk niet, soms omdat ze zijn voorgelogen soms omdat ze niet sterk genoeg waren om voor zichzelf en hun kind op te komen.

De meeste moeders dragen deze pijn hun hele leven bij zich.

Wat weet je over jouw achtergrond?

Het laten rusten? Of toch nog gaan zoeken?

Een vraag die vroeg of laat opkomt.
Twijfel je of je een zoektocht wilt starten?
Als je wilt kunnen we de moeder en de getuige die in je papieren genoemd wordt bezoeken (uiteraard wanneer Corona dit toelaat) en hen vragen of we DNA-materiaal kunnen laten opnemen in een DNA-databank. Jij kunt dan op het moment dat jij er aan toe bent, ook je DNA-materiaal toevoegen aan de databank en kijken of je een match hebt.
Het voordeel is dat je dit kunt doen wanneer jij er aan toe bent. Ondertussen zou een andere geadopteerde, van wie de papieren niet kloppen, mogelijk al kunnen matchen met de moeder/getuige in jouw adoptiepapieren.

Zoeken in Jakarta

De meeste adopties zijn in Jakarta geregeld. Veel moeders kwamen oorspronkelijk niet uit Jakarta. Toch komt bijna elke geadopteerde namen van instanties en adressen uit Jakarta tegen in de adoptiepapieren.
Jakarta is een snel groeiende stad. Elk jaar vertrekken veel mensen uit de dorpen naar de grote stad om werk te zoeken. In de dorpen is de sociale structuur hecht. Families wonen vaak al generatie op generatie in hetzelfde dorp. Iedereen kent elkaar. In de grote stad is dit heel anders.

In Jakarta wonen mensen uit heel Indonesië. De mensen uit de dorpen op zoek naar werk hebben niet veel geld en komen in de arme wijken terecht, telkens op zoek naar een beter baantje en een beter plekje. Mensen wonen daarom niet lang op dezelfde plek. De sociale structuur is hierdoor in de stad minder hecht. Men blijft sterkere banden voelen met de geboortedorpen en probeert als het kan met de feestdagen terug te keren naar het dorp en ook als men ouder wordt, kiest men er vaak voor de oude dag weer in het dorp door te brengen.

Jakarta heeft zich als stad enorm ontwikkeld de afgelopen decennia. In 1970 woonden er 5 miljoen mensen in Jakarta, nu ongeveer 10 miljoen (in de regio Jakarta woonden 8 miljoen rond 1970, nu zelfs 30 miljoen) mensen. De stad ziet er heel anders uit. Veel woonwijken in het centrum zijn afgebroken en grote wolkenkrabbers en winkelcentra zijn hier voor in de plaats gekomen.

Heb je alleen maar gegevens uit Jakarta in je dossier staan dan begrijp je dat je zoektocht heel moeilijk zal zijn. Waar je in een dorp oude adressen vaak gewoon terugvindt en in de dorpen vaak wel familieleden treft, is dit in Jakarta heel anders.
Adressen bestaan vaak niet meer, huizen en wijken zijn afgebroken en als je al een adres terugvindt dan wonen hier al weer andere mensen, die hier nog niet woonden in de jaren 70 of 80 en je dus ook niet verder kunnen helpen.

Moeders die nog maar net in Jakarta woonden waren vaak nog in het bezit van een identiteitskaart uit het dorp. Als je geluk hebt zijn deze gegevens terug te vinden in je adoptiepapieren en is het dorp waar je moeder oorspronkelijk vandaan komt in de papieren vermeld.

Vind je alleen gegevens uit Jakarta in je dossier dan is de kans helaas groot dat er geen aanknopingspunten gevonden kunnen worden.
Een zoektocht in een dorp heeft zoveel meer kans van slagen.

Heb je gezocht in Jakarta? Wat zijn je ervaringen?
Stuur ons een privéberichtje en we kijken of we de adressen uit jouw dossier terug kunnen vinden op onze oude kaart van Jakarta.

Is een DNA-test altijd nodig?

Soms worden we benaderd door geadopteerden die in het verleden geen DNA-test hebben gedaan omdat de gegevens uit de documenten leken te kloppen.

Met de naam en het adres uit de adoptiepapieren kon de moeder vrij eenvoudig worden gevonden en ook de moeder kon bevestigen dat zij een kind had afgestaan. Helaas blijkt dat zelfs als de gegevens lijken te kloppen toch een DNA-test nodig is om zeker te weten dat de moeder gevonden is:

• De adoptie-stichtingen gebruikten soms hetzelfde verhaal en dezelfde gegevens voor verschillende baby’s. De adoptiedossiers lijken dan sterk op elkaar, alleen de data zijn veranderd. Beide geadopteerden komen dan bij dezelfde moeder uit, terwijl deze moeder maar één kind voor adoptie heeft afgestaan.

• Ook zijn er baby’s verwisseld. Als de baby’s door tussenpersonen vanuit de dorpen naar Jakarta waren gebracht, verbleven de baby’s op verschillende plekken. In de kranten uit de jaren tachtig wordt al melding gemaakt van baby’s die op de vliering van een huis zijn aangetroffen. Zelf hebben we gesproken met een vrouw die indertijd de baby’s verzorgde als ze in Jakarta aankwamen. Dit proces verliep niet geordend. Hierdoor zijn baby’s verwisseld.

• Verder is het voorgekomen dat er door geadopteerden gezocht is met behulp van dezelfde mensen die indertijd verantwoordelijk waren voor de illegale adopties. Het vermoeden is dat deze mensen nog een keer geprobeerd hebben aan de adoptie te verdienen door een moeder die niet werkelijk de moeder is, aan te wijzen, en vervolgens geld te vragen (voor bijvoorbeeld levensonderhoud, huisvesting of andere kinderen die naar school moeten). Zo werd er nog een keer aan de adoptie verdiend.
Het is heel pijnlijk te bedenken dat geadopteerden opnieuw slachtoffer zijn geworden door het niet uitvoeren van een DNA-test.
Ons advies is daarom altijd een DNA-test te doen. En kies dan voor een DNA-test van een DNA-bank, zodat als er geen match met jou is, je de moeder toch de kans biedt haar kind in de toekomst te vinden.

Help mee!

help mee zoektocht Indonesie
Ook vanuit Indonesië zien we steeds meer bezoekers op de website. We doen er alles aan om de drempels voor de moeders te verlagen zodat ze contact met ons kunnen opnemen voor het afgeven van DNA. (Uiteraard zullen we de moeders pas bezoeken wanneer Corona dit toelaat.)
Als Stichting richten wij ons op DNA-onderzoek en het vinden van moeders in Indonesië.
Hiervoor hebben we geld en informatie nodig. Geld voor de aanschaf van DNA-kits voor de moeders in Indonesië en informatie uit zoveel als mogelijk adoptiedossiers om de moeders te kunnen vinden.
Dit kunnen we niet alleen! Help mee, stuur ons de informatie uit jouw dossier en help ons aan de financiële middelen!

Is je zoektocht doodgelopen?

adoptie zoektocht doodgelopen
Is je zoektocht doodgelopen? Heb je de moeder uit je adoptiepapieren gevonden maar is er geen match? Je bent niet alleen. We weten hoe dit voelt.
De enige optie die overblijft lijkt in veel gevallen DNA-onderzoek te zijn. Hoe meer moeders we vragen DNA-af te staan voor een DNA-bank, hoe meer kans we hebben toch nog onze moeder te vinden.
Dus ook al is je zoektocht doodgelopen, neem contact met ons op en deel de gegevens zodat wij de moeder die in je papieren wordt genoemd kunnen bezoeken en haar kunnen vragen DNA af te staan. Zo helpen we elkaar en komt er misschien toch nog een match. Ook informatie van de getuigen ontvangen we graag, omdat gebleken is dat dit vaak ook moeders zijn die een kind hebben afgestaan.
Neem vrijblijvend en vertrouwelijk contact op, Help ons de moeders te vinden!

Wat is jouw verhaal?

vragen over adoptie
Ibu Indonesia richt zich hoofdzakelijk op de moeders in Indonesië die tussen 1976 en 1983 hun baby’s/jonge kinderen middels (illegale) adoptie zijn kwijtgeraakt.
Maar natuurlijk vinden wij de geadopteerden minstens zo belangrijk. Daarom zouden we ook heel graag vernemen wie die geadopteerden zijn en zijn we geïnteresseerd in jouw verhaal.
We willen je dan ook vragen je verhaal met ons te delen. Dit mag in deze post, maar uiteraard ook via een privé-bericht.
Wie ben jij? Heb jij de moeder die genoemd staat in jouw adoptiedossier gezocht dan wel gevonden? Hoe heb je dit aangepakt? Is de de moeder die genoemd wordt in jouw adoptiedossier ook, middels DNA bevestigd, jouw biologische moeder? Wat mis je rondom adoptie (informatie, andere vorm van hulp etc.)? Wat zou Ibu Indonesia voor jou kunnen betekenen?
We zijn heel erg benieuwd!

Achternamen op Java

achternamen in Indonesie
In Indonesië en dan vooral op Java hebben veel mensen maar 1 naam en dat is hun voornaam Maar één naam? Ja, men heeft geen achternaam of familienaam, alleen een voornaam. De naam of namen die je ouders je geven is je naam, niets meer en niets minder.

Dit is lastig voor ons omdat je aan de naam de familiebanden niet kunt zien. Vaak weet je pas na doorvragen wie familie is van wie.

Hoe gaat dit in officiële papieren? Soms wordt bij de voor- en achternaam dezelfde naam ingevuld, soms wordt het vakje waar je je achternaam moet invullen leeg gelaten.
Heeft jouw moeder een achternaam?