Stop adoptie uit het buitenland

adoptiestop

Maar liefst 14 belangenorganisaties van interlandelijk geadopteerden en 7 experts steunen de oproep van Defence for Children, CoMensha en ICDI aan @ministervRB om definitief te stoppen met het adopteren van kinderen uit het buitenland. Een waterdicht systeem is onmogelijk en de negatieve langetermijngevolgen worden steeds duidelijker.

De Tweede Kamer debatteert er vandaag over. Lees onze oproep hier  >>>

 

Wat kan je veilig delen op social media?

adoptie Indonesisch kind

Als je in de zorg werkt post je niet op Facebook over een patiënt die je helpt. Als rechtshulpverlener bericht je in principe niet over je cliënten op social media.
Maar wat zíjn nu precies de regels voor het gebruik van Social Media als je voor mensen werkt?

We zochten het uit en kwamen uit op de volgende drie basisregels:

  1. Garandeer geheimhouding
  2. Wees je bewust van de reikwijdte
  3. Zorg voor een evenwichtige berichtgeving

1. Garandeer geheimhouding

Het volgen van de privacywetgeving is niet genoeg.
Werk je voor cliënten of klanten? Dan gaat je zorgplicht verder dan de normale privacyregels. Realiseer je dat de mensen voor wie je werkt van jou afhankelijk zijn, al voelt dit voor jou misschien niet direct zo. Garandeer de anonimiteit van degene die je helpt en publiceer geen tot personen herleidbare informatie. 

Voorbeeld: Een advocaat of een maatschappelijk werker die een bericht post over een zaak (zelfs zonder namen te noemen), overtreedt de gedragsregels, als de gegevens die gedeeld worden terug te leiden zijn tot de persoon om wie het gaat.

2. Wees je bewust van de reikwijdte

Wees je bewust van de reikwijdte die een bericht op social media kan hebben.
Door wie kan het allemaal worden gelezen? Het bericht kan overal ter wereld gelezen worden door mensen die behulpzaam willen zijn, maar ook door mensen die kwaad willen of iets te verbergen hebben. Deze kwaadwillende mensen wil je niet wijzer maken dan ze al zijn. Met de informatie die je ze onbedoeld geeft kunnen ze je juist tegenwerken of proberen van je te profiteren.

Informatie die is gepubliceerd is vaak niet meer te verwijderen en de persoonsgegevens blijven openbaar.

Voorbeeld 1
Je bericht op Facebook over je vakantie. Als je terugkomt is je huis leeggeroofd.

Voorbeeld 2
Organisaties die geld inzamelen voor hulp aan mensen in nood kiezen er soms bewust voor gebruik te maken van de reikwijdte van social media. Door foto’s van het leed te delen zijn mensen immers sneller geneigd geld te geven. Juist ook waar het gaat om kinderen is het doel (geld binnen halen) misschien makkelijker te bereiken als je namen en foto’s deelt, maar de consequenties voor de kinderen (hun leven lang is hun leed of bijvoorbeeld hun medische probleem terug te vinden) is wel een groot offer. 

Andere organisaties kiezen er om deze reden juist bewust voor om geen foto’s en namen te delen. Hierbij zorgen ze ervoor dat alle informatie die ze gebruiken doelmatig is en de informatie niet herleidbaar is tot personen. 

3. Zorg voor een evenwichtige berichtgeving

Bericht niet alleen over negatieve (of positieve) gebeurtenissen, maar zorg er voor dat je berichten een goede afspiegeling zijn van de praktijk, zodat er een eerlijk beeld ontstaat van de mogelijkheden en kansen op een goed resultaat.

Voorbeeld
Een ziekenhuis bericht alleen over patiënten die genezen zijn, maar niet over de patiënten bij wie de behandeling niet aanslaat. Hierdoor ontstaat een vertekend beeld, krijgen patiënten valse hoop en geeft het ziekenhuis geen objectieve voorlichting.
Patiënten hebben, juist vanwege hun afhankelijke positie, recht op een eerlijke en evenwichtige berichtgeving.

Veiligheid en vertrouwen zijn belangrijk voor ons

Wat betekent dit voor ons in de praktijk?

Geheimhouding

Geadopteerden en moeders die onze hulp vragen delen hun informatie vertrouwelijk met ons. Deze informatie is bij ons veilig. Wij zullen geen persoonlijke informatie met derden delen. Om deze reden vind je op onze website en Facebook pagina geen namen en herkenbare foto’s van de mensen die wij bijstaan. We merken dat dit gewaardeerd wordt.

Ook het anoniem vermelden van een uitslag van een DNA-onderzoek of het resultaat van een zoektocht kan voor mensen uit de omgeving herleidbaar zijn en doen wij dus niet. 

Reikwijdte

We publiceren geen privégegevens. We willen voorkomen dat ook de mensen die geen goede bedoelingen hebben, of (opnieuw) willen profiteren, weten wie er zoekt en naar wie er wordt gezocht.

Alleen als de zoektocht helemaal is doodgelopen en er geen andere opties meer zijn kunnen we overwegen, met toestemming van betrokkenen om bepaalde gegevens te delen. Hier heeft het delen van gegevens immers een duidelijk doel: het vinden van familie en kan het niet op een andere wijze bereikt worden (de individuele zoektocht biedt geen mogelijkheden meer)
Hierbij verspreiden we alleen de gegevens die absoluut nodig zijn en worden alle mogelijke consequenties zorgvuldig met de betrokkenen doorgesproken.

Ook kan het soms goed zijn in de pers aandacht te vragen voor misstanden en schrijnende situaties. Ook hier geldt dat er dan sprake is van een duidelijk doel. Ook dit doen we alleen als alle mogelijke consequenties goed zijn doorgesproken en alle betrokkenen er achter staan.

Het publiceren van privé-gegevens mag geen automatisme zijn, alleen een laatste redmiddel waar goed over is nagedacht en wanneer zorgvuldig alle mogelijke gevolgen zijn afgewogen.

Evenwichtige berichtgeving

Hoe gaan we hiermee om in de berichtgeving? Posten we over elke DNA-match die wel klopt? En blijven we stil over elk dossier dat weer vervalst blijkt? Dan ontstaat er een te positief beeld.

Natuurlijk zijn we blij als er een match is. Blij dat het verdriet van een mislukte zoektocht deze geadopteerde en familie bespaard blijft. Toch kiezen wij ervoor niet te berichten over de resultaten van individuele zoektochten. Iedereen met ervaring kent de pijn of de opluchting die na een DNA-test volgt.

Wat kunnen we wel posten?

De afgelopen weken hebben we weer verschillende moeders aan de DNA-databank kunnen toevoegen en het afgelopen jaar hebben we tientallen geadopteerden kunnen helpen met het gratis analyseren van hun adoptiedossier. 

We delen zoveel mogelijk algemene informatie over DNA-testen, adoptieprocedures en andere informatie die behulpzaam kan zijn en die veilig gedeeld kan worden. Ook delen we interessante verhalen en feiten uit Indonesië.
Vertrouwelijke informatie en privéberichten delen we alleen met jou.

Wel zo duidelijk.

 

Waarom een DNA test? Is een DNA-test altijd nodig?

DNA test adoptie

Stel je vindt je familie in Indonesië op basis van de gegevens uit je adoptiedossier. De namen en andere gegevens kloppen en de familie bevestigt alle informatie die ook in de stukken wordt vermeld.

Helaas blijkt dat zelfs in deze situatie toch een DNA-test nodig is om zeker te weten dat je familie gevonden is:

  • De adoptie-stichtingen gebruikten soms hetzelfde verhaal en dezelfde gegevens voor verschillende baby’s. De adoptiedossiers van verschillende geadopteerden zijn dan vrijwel identiek. Beide geadopteerden komen dan bij dezelfde moeder uit, terwijl deze moeder maar één kind voor adoptie heeft afgestaan.

 

  • Als de baby’s door tussenpersonen vanuit de dorpen naar Jakarta waren gebracht, verbleven de baby’s op verschillende plekken. In de kranten uit de jaren tachtig wordt al melding gemaakt van baby’s die op de vliering van een huis zijn aangetroffen. Zelf hebben we gesproken met een vrouw die indertijd de baby’s verzorgde als ze in Jakarta aan kwamen. Dit proces verliep niet geordend. Als er al bedjes waren sliepen meerdere baby’s in hetzelfde bedje. Hierdoor zijn baby’s verwisseld.

 

  • Verder is het voorgekomen dat er door geadopteerden gezocht is met behulp van dezelfde mensen die indertijd verantwoordelijk waren voor de illegale adopties. Het vermoeden is dat deze mensen nog een keer geprobeerd hebben aan de adoptie te verdienen door een moeder die niet werkelijk de moeder is, aan te wijzen, en vervolgens geld te vragen (voor bijvoorbeeld levensonderhoud, huisvesting of andere kinderen die naar school moeten). Zo is er nog een keer aan de adoptie verdiend.

Het is heel pijnlijk te bedenken dat geadopteerden opnieuw slachtoffer zijn geworden door geen DNA-test af te nemen.

Ons advies is daarom altijd een DNA-test te doen.

Kies voor een DNA-test van een DNA-bank (bijvoorbeeld MyHeritage), zodat als er geen match met jou is, je de moeder en een andere geadopteerde, toch de kans biedt elkaar te vinden.

DNA en etniciteit

DNA adoptie Indonesie

Gelukkig konden we de afgelopen periode weer op pad en hebben we weer verschillende moeders aan de DNA-databank van MyHeritage kunnen toevoegen.

Wat valt ons op aan hun DNA-profiel?

DNA afkomst en etniciteitDe moeders die wij hebben bezocht zijn allemaal woonachtig op Java. Hun “geschatte etniciteit” is volgens MyHeritage voor allemaal vrijwel gelijk. Zoals de meeste inwoners van Java is elk van de door ons bezochte moeders volgens MyHeritage voor ongeveer 50% “Thais en Cambodjaans” en voor ongeveer 50% “Filipijns, Indonesisch en Maleis”.
Betekent dit dat een van hun ouders niet Indonesisch is? Dat ze van gemengde afkomst zijn?

Nee, dat is niet het geval. Ze zijn gewoon Javaans of Soendanees.

Hoe zit dit dan?

MyHeritage heeft de wereld ingedeeld in verschillende regio’s. Elke regio heeft specifieke kenmerken die te herkennen zijn in het DNA profiel. Dit zijn de oorspronkelijke regio’s waar de mensen vandaan komen. Dit betekent dat je voorouders honderden jaren geleden hier oorspronkelijk vandaan komen. Niet dat je ouders of grootouders hier persoonlijk vandaan komen.

In de geschiedenis van Java zien we dat de oorspronkelijke bevolking (van Austronesische oorsprong) zich eeuwen geleden heeft vermengd met volken die uit het noorden migreerden (vanaf het Aziatische vaste land). Dit zie je dus ook terug in het DNA van de Javanen (bewoners van Midden- en Oost-Java) en Soendanezen (bewoners van West-Java).

Als je dus de uitkomst ongeveer 50% “Thais en Cambodjaans” en voor ongeveer 50% “Filipijns, Indonesisch en Maleis” ziet staan betekent dit dat je DNA lijkt op dat van de meeste inwoners van Java.

Heb je vragen over je DNA-uitslag? We kunnen je helpen.

Weigering om alle documenten openbaar te maken

wob indonesie

Nu bijna anderhalf jaar geleden heeft Stichting Ibu Indonesia het ministerie van Justitie en Veiligheid gevraagd om aan de hand van twaalf vragen nadere stukken te overleggen over de adoptiepraktijk in Indonesië eind jaren 70/begin jaren 80. Dit verzoek hebben we gedaan op grond van de Wet Openbaarheid Bestuur.

Het ministerie heeft ons nu laten weten dat er tien documenten gevonden zijn die onder de reikwijdte van het verzoek vallen. Van deze tien documenten waren er negen nog niet openbaar. Dit zijn dus nieuwe bronnen.

Het ministerie weigert één document openbaar te maken. Dit document zou de persoonlijke aantekeningen van ambtenaren betreffen.
Op de inventarislijst wordt dit document uit 1979 (dat dus niet openbaar wordt gemaakt) omschreven als “concept nota onderzoek n.a.v. artikel in Trouw”.

Dit artikel in Trouw ging over de werkzaamheden van stichting Flash in Indonesië waarbij gezinnen in Irian Jaya verkeerd waren voorgelicht over adoptie en dachten dat hun kinderen slechts tijdelijk voor vakantie naar Nederland zouden gaan.

Naar aanleiding van dit artikel in Trouw heeft de Raad voor Kinderbescherming  opdracht gekregen onderzoek in te stellen naar Flash.
Na dit onderzoek geeft voormalig Staatssecretaris Haars aan dat Flash niet ontoelaatbaar heeft gehandeld. Er zou niet zijn gebleken dat de stichting zich niet aan de richtlijnen van het ministerie heeft gehouden. Er komt geen nader onderzoek.

De “conceptnota onderzoek” kan meer inzicht geven in de wijze waarop het ministerie de melding over de misstanden bij stichting Flash heeft onderzocht en waarom er niet is ingegrepen.

Tegen het niet verstrekken van deze conceptnota hebben we daarom bezwaar gemaakt. Nu -meer dan 40 jaar later- is er geen reden dit onderzoek niet openbaar te maken.

Ben jij geboren in Irian Jaya (Papoea) en geadopteerd? Neem contact op voor meer informatie.

Vrijwilligers gezocht!

project indonesie adoptie

Hoewel het ministerie onlangs bekend heeft gemaakt dat er meer dan 36 miljoen euro vrij wordt gemaakt voor een landelijke expertisecentrum, maar er nog steeds geen geld beschikbaar wordt gesteld voor individuele zoektochten en DNA-onderzoek, zit er toch wat vooruitgang in de mogelijkheden om de moeders in Indonesië en geadopteerden in Nederland te ondersteunen.

Geld voor projecten

Na lang wachten heeft het Ministerie van Justitie en Veiligheid onze subsidieaanvraag verwerkt en volledig -zonder enige opmerking of aanpassing- goedgekeurd!
Wat zijn wij enorm blij met dit goede nieuws!

Dit betekent dat we per direct kunnen beginnen met de uitvoering van verschillende projecten in Indonesië!


Vind je het leuk mee te helpen bij de uitvoering van deze projecten in Indonesië?

Wil je meedenken over de nadere invulling? Vindt je het leuk contact te leggen met de vrijwilligers in Indonesië? Kan je goed samenwerken en ben je resultaatgericht?

Stuur ons een mail en geef aan welk project je voorkeur heeft:

1. Professionalisering veldwerk in Indonesië

Met dit project vergroten we de professionaliteit en deskundigheid van de vrijwilligers in Indonesië zodat we geadopteerden en hun biologische familie beter kunnen ondersteunen en helpen.

We hebben geld gekregen om een vijfdaagse cursus op te zetten in Indonesië waarbij de vrijwilligers les krijgen van Nederlandse en Indonesische docenten.
De vrijwilligers leren over de achtergrond van de geadopteerden, de privacywetging, de zoekmogelijkheden, maar ook hoe zij helder en duidelijk kunnen communiceren met mensen in een kwetsbare positie en planmatig kunnen werken en rapporteren.

Mentoren zullen worden opgeleid om geadopteerden bij te staan wanneer de moeder of biologische familie is gevonden. Zij kunnen helpen misverstanden te voorkomen en hebben oog voor cultuurverschillen en mogelijke afhankelijkheidsrelaties.

Een vertrouwenspersoon kan worden ingeschakeld indien er onverhoopt toch iets niet goed is gegaan en de geadopteerde en/of moeder hierbij hulp nodig heeft.

Aan de cursus kunnen de vrijwilligers (veldwerkers, mentoren en vertrouwenspersonen) uit Indonesië deelnemen. Aan het eind van de opleiding onderschrijven zij gedragsregels, en ontvangen zij een certificaat.

2. Het (verder) in kaart brengen van de zoekmogelijkheiden

Aan de hand van informatie die nu al bekend is, gecombineerd met de adviezen van deskundigen in Indonesië wordt inzichtelijk gemaakt welke mogelijkheden er zijn.
We ontwikkelen een stappenplan aan de hand waarvan elke geadopteerde en familie in Indonesië inzichtelijk kan krijgen wat er nog mogelijk is en wat al geprobeerd is.

 3. Het ontwikkelen van een database

Met een programmeur in Indonesië ontwikkelen we een database waarmee het zoeken in documenten systematischer kan verlopen en er makkelijker verbanden kunnen worden gelegd. Vanzelfsprekend moet deze database voldoen aan alle Europese en Indonesische wetgeving op dit gebied.

4. Het opzetten van een website in Indonesië en het voeren van een mediacampagne

Via een nieuwe website en mediacampagne in Indonesië roepen we moeders en hun familie op om zich te melden en proberen we het taboe wat er nog op adoptie rust te doorbreken.

5. Het ontwikkelen van voorlichtingsmateriaal voor de moeders

Met behulp van Indonesische grafisch designers ontwikkelen we voorlichtingsmateriaal met behulp van tekeningen en stripverhalen (om ook de analfabete moeders te kunnen bereiken) aan de hand waarvan de moeders kunnen worden voorgelicht over DNA-onderzoek.


Voor elk project geldt:

Vrijwilligers in Nederland komen slechts in aanmerking voor een onkostenvergoeding (op basis van gemaakte noodzakelijke kosten.)

Zelf ontvangen we als bestuursleden geen enkele vergoeding.

Doe je mee?

Zoals je kunt lezen zal het uitvoeren van deze projecten veel tijd gaan kosten en zijn we dringend op zoek naar serieuze helpende handen.

Dus ben jij die serieuze kandidaat die tijd over heeft en het leuk zou vinden om ons hierbij geheel vrijwillig te helpen?

Stuur dan een motivatiebrief en CV naar info@adoptie-indonesie.nl

adoptie indonesie

In het rapport van de commissie worden 11 pagina’s besteed aan de adoptiemistanden in Indonesië.

Niet veel nieuwe informatie, maar wel een duidelijk overzicht en een heldere conclusie.

Fijn dat de Commissie heeft geluisterd en onze informatie heeft meegenomen,  met een vermelding naar onze website in de voetnoten.


 

voetnoten bij het rapport van de commissie onderzoek interlandelijke adoptie


commissie interlandelijke adoptie


Hoewel het rapport van de commissie een heldere conclusie heeft gaan we door met het verzamelen van informatie.

Help je mee het overzicht nog verder compleet te maken?

Presentatie rapport Commissie Onderzoek Interlandelijke Adoptie

rapport commissie interlandelijke adoptie

Deze ochtend presenteerde de commissie interlandelijke adoptie het langverwachte rapport op een persconferentie in Den Haag. Via YouTube >> hebben we de persconferentie kunnen volgen.

Structurele en ernstige misstanden

De conclusie van de commissie is dat er sprake is geweest van structurele en ernstige misstanden.

In de adoptieprocedure lag de focus éénzijdig op de belangen van de adoptieouders. Financiële prikkels hebben geleid tot het misbruik maken van armoede of andere omstandigheden, vervalsing van documenten, afstand van kinderen tegen betaling of onder dwang, babyfarming en bewust zoekmaken identiteit en afkomst.

De commissie pleit er voor de geschonden relatie tussen de Nederlandse overheid en de gadopteerden, de adoptieouders, de geboorteouders en familie te herstellen, excuses te maken en te erkennen dat  de overheid is tekortgeschoten.

De commissie adviseert verder een landelijk expertisecentrum in te stellen waar geadopteerden terecht kunnen voor hulp bij hun zoektocht en psychologische en juridische hulp.

De afstandsmoeders zijn de grote vergeten groep

De commissie geeft aan dat lange tijd werd gedacht dat adoptie leidde tot een win-win situatie waarbij aan de kinderen betere kansen werden geboden en de kinderwensen van adoptieouders kon worden vervuld. Ongeoorloofde adoptie werd hierdoor geaccepteerd.

De commissie geeft aan dat in de adoptieprocedure de afstandsouders in dit proces een grote vergeten groep zijn.  Geboortemoeders komen nauwelijks in het verhaal voor. Als je in arme landen mensen confronteert met voor hen forse financiële bedragen dan is dat vragen om problemen. In dit proces stonden de adoptieouders centraal.  Men volgde het principe “ouder zoekt kind” en niet  “kind zoekt ouder”.

Excuses

Minister Dekker heeft in reactie op de bevindingen van de commissie namens het kabinet aan de geadopteerden excuses aangeboden.

Hij is de commissie dankbaar dat zij de Nederlandse overheid een spiegel heeft voorgehouden en is de geïnterviewden dankbaar voor het vertellen van hun verhaal.

Hij erkent dat de Nederlandse overheid niet heeft gedaan wat er van de overheid  mocht worden verwacht en dat de Nederlandse overheid een actievere rol had moeten aannemen. Dit is heel pijnlijk en excuses zijn daarom op zijn plaats, zo stelt hij vast.  De Nederlandse overheid heeft de morele verantwoordelijkheid de geadopteerden te helpen en zal dit ook gaan doen.

Lees hier de volledige reactie van de Minister >>>

En nu?

We zijn erg blij met de excuses en met het aanvaarden van het feit dat de Nederlandse overheid de verantwoordelijkheid heeft te gaan helpen en een actievere rol op zich te nemen.

We hopen van harte dat de minister na het lezen van het rapport ook excuses maakt  aan de geboorteouders en ook tegenover hen zijn verantwoordelijkheid neemt.

Het komende half jaar zal de minister met de belangenorganisaties verder overleggen om te bespreken hoe het landelijk expertisecentrum het beste kan worden opgezet. Hij geeft hierbij aan dat er geen kostbare tijd meer verloren mag gaan, omdat veel geboortemoeders al op leeftijd zijn.

Lees hier het rapport >>>

 

error: